Ta strona używa plików „Cookies”
Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień przeglądarki w tym zakresie, oznacza zgodę na ich używanie. Więcej informacji na ten temat znajduje się w naszej polityce prywatności. X

Upadłość we Francji, problemy w Polsce

Michał Wołoszczuk, Natalia Kotłowska

Dziennik Gazeta Prawna, 6 lutego 2014

8 stycznia 2014 r. odbyło się czytanie senackiego projektu zmiany ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Niewypłacalność na potrzeby ustawy definiowana jest poprzez odwołanie się do orzeczeń i decyzji właściwych sądów i organów (np. wydanie postanowienia o ogłoszeniu upadłości pracodawcy). Powodem podjętych prac nad nowelizacją jest niedawna upadłość spółki produkującej meble, będącej spółką córką podmiotu francuskiego. Upadłość główna ogłoszona została przez sąd handlowy we Francji, a następnie sąd upadłościowy w Polsce wydał postanowienie o wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) 1346/2000 wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd państwa członkowskiego podlega automatycznemu uznaniu we wszystkich pozostałych państwach członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w państwie wszczęcia postępowania. Wojewódzki Urząd Pracy (WUP) odmówił pracownikom spółki wypłaty świadczeń z Funduszu Cwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FCŚP), gdyż uznał, że datą niewypłacalności jest data orzeczenia sądu zagranicznego (tutaj we Francji), a nie sądu polskiego (upadłość wtórna), powołując się przy tym na art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy, który jednak odnosi się wyłącznie do przedsiębiorstw zagranicznych, nie polskich. Zdaniem autorów projektu brakuje na chwilę obecną przepisu, który wskazywałby, z jaką datą polska spółka, wobec której ogłoszono upadłość za granicą, staje się niewypłacalna. Projekt ustawy dodaje do art. 3 nową przesłankę niewypłacalności, jaką jest wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego. W uzasadnieniu wskazano, iż następuje ono zazwyczaj po kilku miesiącach od daty ogłoszenia upadłości przez sąd zagraniczny. W efekcie roszczenia pracownicze dotyczące okresów po ogłoszeniu upadłości przez sąd zagraniczny nie mogą być zaspokojone, ponieważ nie mieszczą się w okresie referencyjnym, o którym mowa w art. 12 ust. 3-5 ustawy, a zatem nie podlegają wypłacie z FGŚP. Autorzy projektu zdają się jednak pomijać art. 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) 1346/2000, który stanowi samodzielną podstawę dla stwierdzenia niewypłacalności w omawianym przypadku. Przewiduje on bowiem, iż niewypłacalność pracodawcy zachodzi również, gdy sąd lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego UE (z wyłączeniem Danii) uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda orzeczenie o wszczęciu wobec przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego postępowania upadłościowego oraz powoła zarządcę. Podstawą uznania stanu niewypłacalności w przypadku upadłości międzynarodowej jest wyrok sądu zagranicznego. Dodanie nowej przesłanki niewypłacalności w postaci wszczęcia postępowania wtórnego spowoduje, że w przypadku spółki, dla której ogłoszono upadłość za granicą, a następnie upadłość wtórną (ogłoszenie upadłości wtórnej nie musi nastąpić), będą istniały w ustawie różne co do dat podstawy dla stwierdzenia momentu niewypłacalności, a tym samym dwa okresy referencyjne do wypłaty świadczeń z FCŚP. W efekcie spółka już niewypłacalna ponownie stanie się niewypłacalna z chwilą ogłoszenia upadłości wtórnej. Na marginesie można wskazać, że art. 13 ustawy zakazuje wypłat przy ponownym stwierdzeniu niewypłacalności Problemem, którego nowelizacja nie załatwia, nie jest brak przesłanki odwołującej się do postępowania wtórnego, a wyłączenie przez art. 17 możliwości kolektywnego zgłaszania roszczeń w przypadku ogłoszenia upadłości za granicą. Rozwiązaniem problemu powinno być zatem nie wprowadzenie nowej przesłanki (która będzie kolidowała z przesłanką z art. 6 ust. 1 pkt i), ale zmiana art. 17 ust. 1 pkt 2 poprzez wykreślenie jego skutków w odniesieniu do polskiego przedsiębiorcy.

 

 

Poglądy i opinie wyrażone w powyższym tekście prezentują zapatrywania autorów i mogą nie być zbieżne z poglądami i opiniami KPMG w Polsce. Ponadto wszystkie przedstawione w tekście informacje mają ogólny charakter, a intencją autorów nie było ich odniesienie do jakichkolwiek podmiotów i osób.